دوازدهمين پيشواى شيعيان، بنابر مشهورترين اقوال، در شب جمعه نيمه?شعبان سال 2۵۵ ق. در شهر سامرا ديده به جهان گشود1. بنا به گفته شيخ مفيد(م ۴13 ق.) پدرش امام حسن عسکرى جز او فرزندى نه پنهان و نه آشکار به جا نگذاشت و او را نيز در پنهان و خفا نگهدارى فرمود.2
 مادر بزرگوار آن حضرت بانويى شايسته به نام »نرجس3« بود که به نام?هاى ديگرى چون »سوسن۴«، »صيقل۵« يا »صقيل« و »مليکه۶« نيز  ناميده شده است7. او دختر »يوشعا« پسر قيصر روم و از نوادگان »شمعون« يکى از حواريان مسيح بود که به طريقى معجزه?آسا از سوى خداوند براى همسرى امام يازدهم برگزيده شد.8
 خلاصه ماجرا از اين قرار است:
هنگامى که »نرجس« در روم بود خواب?هاى شگفت?انگيزى ديد، يک?بار در خواب پيامبر عزيز اسلام9 و عيساى مسيح را ديد که او را به عقد ازدواج امام حسن عسکرى درآوردند، و در خواب ديگرى، شگفتى?هاى ديگرى ديد و به دعوت حضرت فاطمه زهرا3 مسلمان شد، امإ؛ اسلام خود را از خانواده و اطرافيان خويش پنهان مى?داشت. تا آنگاه که ميان مسلمانان و روميان جنگ درگرفت و قيصر خود به همراه لشکر روانه جبهه?هاى جنگ شد. »نرجس« در خواب فرمان يافت که به?طور ناشناس همراه کنيزان و خدمتکاران به دنبال سپاهى که به مرز مى?روند برود، و او چنين کرد و در مرز برخى از جلوداران سپاه مسلمانان آنان را اسير ساختند و بى?آنکه بدانند او از خانواده قيصر است همراه ساير اسيران به بغداد بردند.
اين واقعه در اواخر دوران امامت امام دهم حضرت هادى روى داد9، و کارگزار امام هادى نامه?اى را که امام به زبان رومى نوشته بود به فرمان آن گرامى در بغداد به نرجس رساند و او را از برده?فروش خريدارى کرد و به سامرا نزد امام هادى برد، امام آنچه را نرجس در خواب?هاى خود ديده بود به او يادآورى کرد، و بشارت داد که او همسر امام يازدهم و مادر فرزندى است که بر سراسر جهان مستولى مى?شود و زمين را از عدل و داد پر مى?سازد. آنگاه امام هادى نرجس را به خواهر خود »حکيمه« که از بانوان بزرگوار خاندان امامت بود سپرد تا آداب اسلامى و احکام را به او بياموزد و مدتى بعد نرجس به همسرى امام حسن عسکرى درآمد.10
 
نام، کنيه و القاب
نام و کنيه امام عصر همان نام و کنيه پيامبر اکرم9 است. در برخى از روايات آمده است:
تا زمانى که خداوند زمين را به ظهور او و استقرار دولتش زينت نبخشيده است، برکسى روا نيست که نام و کنيه آن حضرت را بر زبان جارى سازد.11
 بر همين اساس عده?اى از فقها قائل به حرمت نام بردن از آن حضرت به نام واقعى?اش شده و عده?اى ديگر نيز اين امر را مکروه دانسته?اند. اما بيشتر فقها نهى از نام?بردن حضرت را اختصاص به زمان غيبت صغرى و شرايطى که بيم خطر جانى براى آن حضرت وجود داشت، دانسته?اند.12
 به دليل وجود روايات يادشده، شيعيان آن حضرت را با القاب مختلفى چون: حجت، قائم، مهدى، خلف صالح، صاحب، صاحب?الزمان، صاحب?الدار مى?ناميدند و در دوران غيبت کوتاه آن امام، ارادتمندان و دوستداران حضرتش باتعابيرى چون »ناحيه مقدسه« از ايشان ياد مى?کردند.13
ادامه مطلب...

نوشته شده توسط : آسمون

دل نوشته ها [ نظر]

ادامه مطلب...

نوشته شده توسط : آسمون

دل نوشته ها [ نظر]

نوشته شده توسط : آسمون

دل نوشته ها [ نظر]

نوشته شده توسط : آسمون

دل نوشته ها [ نظر]

به نام خداي خوب ومهربون

سلام.تازه کار نيستم ولي زيادم کار نکردم

ميخوام چيزاي خوب خوب تو وبلاگم بذارم

حديث شعر خبر عکس مطالب اموزنده وخيلي چيزاي ديگه که کم کم خودتون مي فهمين

همه اينا هدفشون يه چيزه که اونم بعدا ميگم

 

نوشته شده توسط : آسمون

دل نوشته ها [ نظر]