اين يادداشت رو قرار دادم تا همه مطالب مربوط به اين موضوع رو باهم يه جا قرار بدم و بعد ارشيو کنم

اميدوارم وقت خوندنشو پيدا کنيد.

وجود امام مهدي از ديدگاه قران1

وجود امام مهدي از ديدگاه قران2

وجود امام مهدي از ديدگاه قران3

وجود امام مهدي از ديدگاه قران4

وجود امام مهدي از ديدگاه قران5

پرسش : آيه «صادقين» چگونه بر وجود امام زمان‏عليه‏السلام دلالت دارد؟
پاسخ : خداوند متعال مى‏فرمايد: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَکُونُوا مَعَ الصّادِقِينَ»؛ «اى مؤمنين! تقوا پيشه کرده وهمراه با صادقين باشيد.»( سوره توبه، آيه 119)
مقصود از «صادقين» در آيه برخى از مؤمنين است نه جميع آنان، حال اين بعض چه خصوصياتى بايد داشته باشد.
از خود آيه استفاده مى‏شود که مقصود به صادقين کسانى هستند که صادق على‏الاطلاق هستند، ولذا على‏الاطلاق امر به اطاعت آنها شده است، تا افراد مطيع با اقتدا وهدايت از آنها به حقّ وحقيقت وسعادت نايل آيند. نتيجه اينکه: «صادقين» در آيه همان حاملان وحى وخلفاى رسول وامينان شرع وحاميان دين وائمه هدايت وچراغ‏هاى هدايتند، کسانى که خداوند رجس وپليدى را از آنان دور کرده واز هر عيب ونقصى پاکشان کرده است. واينان کسانى غير از اهل بيت عصمت وطهارت پيامبر: نيستند، که اوّل آنها اميرالمؤمنين على بن ابى‏طالب (ع) وآخر آنها مهدى (ع) است.
فخر رازى از آيه فوق استفاده عصمت کرده ومى‏گويد: «از اين آيه استفاده مى‏شود که در هر زمان بايد صادقين معصوم موجود باشند...».( تفسير فخررازى، ج 1۶، ص 220)
کلينى به سند خود از بريد بن معاويه عجلى نقل کرده که از امام باقر (ع) درباره آيه «اِتَّقُوا اللَّهَ وَکُونُوا مَعَ الصّادِقِينَ» سؤال کردم؟ حضرت فرمود: « آيانا عنى»؛ «ما را قصد کرده است.»( کافى، ج 1، ص 208)
ونيز به سند خود از امام رضا (ع) در ذيل آيه فوق نقل کرده که فرمود: «الصادقون هم الأئمّة»؛ «صادقين همان ائمه‏اند...».( همان)
حاکم حسکانى حنفى به سند خود از عبداللَّه بن عمر در تفسير آيه فوق نقل کرده که مقصود از آن، محمّد واهل بيت اوست.( شواهد التنزيل، ج 1، ص 3۴۵)
سبط بن جوزى از قول علما در تفسير آيه فوق نقل کرده که مقصود از آيه اين است که با على واهل بيتش باشيد.( تذکرة الخواص، ص 1۶)

پرسش : آيه «اولى الامر» چگونه بر وجود امام زمان‏عليه‏السلام دلالت دارد؟

پرسش : آيه «نذير» چگونه دلالت بر وجود امام زمان‏عليه‏السلام دارد؟
پاسخ : خداوند متعال مى‏فرمايد: «وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلّا خَلا فِيها نَذِيرٌ»؛ «وهر امّتى در گذشته انذار کننده‏اى داشته است.»( سوره فاطر، آيه 2۴)
از آيه فوق به خوبى استفاده مى‏شود که در هر زمانى بايد در ميان مردم حجت خدا وهادى على الاطلاق موجود باشد.
امام باقر (ع) فرمود: «اى گروه شيعه! خداوند تبارک وتعالى مى‏فرمايد: «وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلّا خَلا فِيها نَذِيرٌ». عرض شد: اى اباجعفر! مگر نذير بر اين امت، محمّد نيست؟ حضرت فرمود: «... صدقت فهل کان نذير وهو حىّ من البعثة فى أقطار الأرض...»؛ «آرى راست مى‏گويى،آيا محمّد در زمان حياتش انذار کننده از زمان بعثت براى همه مناطق نبود؟...».( کافى، ج 1، ص 2۴9)
در تفسير على بن ابراهيم در ذيل آيه فوق مى‏خوانيم: «...لکلّ زمان إمام...»؛ «...وبراى هر زمانى امامى است.»( تفسير على بن ابراهيم قمى، ج 2، ص 209)

پرسش : آيه «هدايت» چگونه بر وجود امام زمان‏عليه‏السلام دلالت دارد؟

پرسش : آيات «شهادت» چگونه بر وجود امام زمان‏عليه‏السلام دلالت دارد؟
پاسخ : درآيات بسيارى اشاره شده که خداوند در ميان هر امّتى کسى را به عنوان «شاهد» قرار داده تا در روز قيامت بر آنها احتجاج کند. اينک به برخى از آنها اشاره مى‏کنيم:
الف) «فَکَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنا بِکَ عَلى هؤُلآءِ شَهِيداً»؛ «چگونه است حال «در روز محشر» آن گاه که از هر طايفه‏اى گواهى آوريم وتو را «اى پيامبر» بر آنان گواه خواهيم.»( سوره نساء، آيه ۴1)
ب) «وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً ثُمَّ لايُؤْذَنُ لِلَّذِينَ کَفَرُوا وَلا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ»؛ «وآن روز را که ما از هر امّتى شاهدى برانگيزيم، آن گاه به کافران اجازه سخن داده نشود وتوبه آنان نيز پذيرفته نگردد.»( سوره نحل، آيه 8۴)
ج) «وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِى کُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَجِئْنا بِکَ شَهِيداً عَلى هؤُلآءِ»؛ «روزى که ما در هر امّتى از ميان خودشان گواهى بر آنان برانگيزيم وتو را «اى محمّد» بر اين امت گواه آوريم.»( نحل، آيه 89)
از اينآيات به خوبى استفاده مى‏شود که در هر زمان وبراى هر امّتى خداوند افرادى معصوم از خطا واشتباه قرار داده است تا در روز قيامت به اعمال آنان گواهى دهند. کسى که قرار است شاهد بر اعمال امّت باشد نبايد در شهادتش اشتباه کند، ونيز بايد احاطه علمى بر همه اعمال امت داشته باشد. اينان کسانى‏اند که در امر هدايت بشر حجت خدا در روى زمينند.
فخر رازى در ذيل آيه «وَنَزَعْنا مِنْ کُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً»؛ «و[در آن روز] از هر امتى( سوره قصص، آيه 7۵)
گواهى برمى‏گزينيم.» مى‏گويد: «آنان شاهدانى هستند که در هر زمان بر مردم شهادت مى‏دهند که از جمله آنها انبيا هستند».( تفسير فخررازى، ج 2۵، ص 1312)

 از آيه «امام» چگونه وجود امام زمان‏عليه‏السلام استفاده مى‏شود؟
پاسخ : خداوند متعال در سوره اسراء مى‏فرمايد: «يَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِىَ کِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِکَ يَقْرَؤُونَ کِتابَهُمْ وَلايُظْلَمُونَ فَتِيلاً»؛ «روزى که هر گروهى را به توسط امامشان مى‏خوانيم. کسانى که نامه عملشان به دست راستشان داده شود آن را با [شادى وسرور] مى‏خوانند وبه قدر رشته شکاف هسته خرمايى به آنان ستم نمى‏شود.»( سوره اسراء، آيه 71)
مفاد آيه اين است که از هر کس در روز قيامت، از امام به حق سؤال مى‏شود، اگر معترف ومعتقد به آن بوده رستگار خواهد شد، ونامه عملش را به دست راست او مى‏دهند. لذا بايد در هر زمانى امامى واجب‏الاطاعة وجود داشته باشد، امامى که بدون معرفت ومتابعت از او فلاح ورستگارى هرگز در قيامت براى انسان نخواهد بود. ولذا در روايات مى‏خوانيم که پيامبر (ص) فرمود: «من مات لايعرف إمامه مات ميتة جاهليّة»؛ «هر کس بميرد در حالى که امامش را نشناخته، به مرگ جاهليت از دنيا رفته است.»( کافى، ج 2، ص 19)
از آنجا که وظيفه هر شخصى متابعت از حق وحقيقت است، پس بايد در هر زمانى امام به حق وحقيقت موجود باشد تا مردم با اراده واختيار، او را به عنوان رهبر خود برگزينند وبا پيروى از او از جمله اصحاب يمين گردند.

درسته که هنوز تازه کارم اما مي خوام يه تحول تو وبلاگم ايجاد کنم.ازاين به بعد ميخوام که يه سري مقاله روي وبلاگ بگذارم که خيلي مفيد وفابل تاملند.

همه چيز درباره امام زمان تو اين مقاله ها ميارم.ميخوام که شما هم بخونيد ونظرتون رو برام بنويسيد.

اين يادداشت عنوانش رو قبلا ديدع بوديد تو همين وبلاگ ولي مطلبش با قبلي فرق داره بخونيد وتو يادداشت هاي بعدي ادامه اش رو پيگيري کنيد.

وجود امام مهدى عليه السلام از ديدگاه قرآن

پرسش : ازآيات سوره «قدر» چگونه وجود امام زمان‏عليه‏السلام استفاده مى‏شود؟
پاسخ : از سوره قدر به خوبى استفاده مى‏شود که ملائکه، شب قدر در هر سال به جهت هر کارى بر زمين فرود مى‏آيند.
«إِنّا أَنْزَلْناهُ فِى لَيْلَةِ القَدْرِ × وَما أَدْريکَ ما لَيْلَةُ القَدْرِ × لَيْلَةُ القَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ × تَنَزَّلُ المَلآئِکَةُ وَالرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ × سَلامٌ هِىَ حَتّى مَطْلَعِ الفَجْرِ»؛ «ما آن [قرآن] را در شب قدر نازل کرديم. وتو چه مى‏دانى شب قدر چيست؟! شب قدر بهتر از هزار ماه است. فرشتگان وروح در آن شب به اذن پروردگارشان براى [تقدير] هر کارى نازل مى‏شوند. شبى است سرشار از سلامت [و برکت ورحمت] تا طلوع سپيده.»( سوره قدر، آيه ۵-1)
در سوره دخان نيز به اين موضوع اشاره شده است. آنجا که مى‏فرمايد: «حم × وَالکِتابِ المُبِينِ × إِنّا أَنْزَلْناهُ فِى لَيْلَةٍ مُبارَکَةٍ إنّا کُنّا مُنْذِرِينَ × فِيها يُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِيمٍ»؛ «حم. سوگند به اين کتاب روشنگر. که ما آن را در شبى پر برکت نازل کرديم. ما همواره انذار کننده بوده‏ايم. در آن شب هر امرى بر اساس حکمت [الهى] تدبير وجدا مى‏گردد.»( سوره دخان، آيه ۴-1)
ماه رمضان تا روز قيامت تکرار مى‏شود، ودر نتيجه ليلةالقدر نيز تا روز قيامت استمرار دارد. پس نزول ملائکه وروح نيز در هر شب قدر تکرار مى‏شود. سؤال اين است: ملائکه وروح که در هر سال، شب قدر بر زمين فرود مى‏آيند، بعد از رسول خدا (ص) بر چه کسى وارد مى‏شوند؟ با تأمل ودقّت پى مى‏بريم که در هر زمان بايد امامى کامل ومعصوم وجود داشته باشد تا محلّ نزول ملائکه وروح گردد.