مقدمه
 در يادداشت هاي قبلي مرورى بين فرهنگى بر مفهوم و عقيده مسيحاباورى در اديان مختلف، به ويژه در مسيحيت را ارائه نموديم، مقاله حاضر به تبيين مسيحاباورى در سنت‏يهود مى‏پردازد و مقاله سوم به ترسيم سيماى مهدويت در اسلام از ديدگاه اسلام‏شناسان غربى مى‏پردازد.

مسيحاباورى در يهوديت
اصطلاح مسيحا باورى بر نهضت، يا نظامى از عقايد و نظرات دلالت مى‏کند که محور آن انتظار ظهور يک مسيح (برگرفته از ، يعنى "خود تدهين شده") است . فعل عبرى مشاح mashah يعنى تدهين اشياء يا افراد با روغن در موقع مناسب براى اهداف مقدس و علاوه بر آن براى اهداف معمول دنيوى . شکل فاعلى اين واژه در مورد هر کسى که رسالت‏خاصى از سوى خدا داشته به کار رفته است (يعنى، فقط شامل پادشاهان يا کشيشهاى والا مقام نبوده)، گر چه واژه‏ى تدهين شده صرفا استعارى است (پيامبران، اسقفهاى اعظم) و در نهايت، مفهوم ضمنى ناجى يا نجات دهنده‏اى را که در آخر زمان ظهور خواهد کرد و سلطنت‏خداوند، بازگشت اسرائيل، يا هر حاکميتى را که وضعيتى آرمانى براى جهان تلقى شده است‏با خود خواهد آورد، يافته است .
اين گسترش معنايى خاص ناشى از اين اعتقاد يهود بود که نجات نهايى اسرائيل، اگر چه ساخته و پرداخته خداوند است اما، به عهده‏ى سلاله‏اى از خاندان سلطنتى داوود بوده، به وسيله‏ى او تحقق خواهد يافت . او . "پسر داوود"، بهترين فرد تدهين شده پروردگار خواهد بود . به اين ترتيب، واژه‏ى مشياح mashiah از بافت‏يهودى اوليه‏ى خود، خارج شده کاربردى عمومى يافت و به گرايش‏ها يا اميدهايى نسبت‏به شخصيتى آرمانى يا از جهاتى ديگر نسبت‏به نجات جامعه و جهان دلالت مى‏کرد . به نظر مى‏رسد که واژه‏ى مسيحا باور که گاه خصلت‏بازگشتى دارد (نشانه بهشت گمشده يا بهشت‏بازيافته)، بدين معنا که بازگشت گذشته و عصر طلايى گمشده را مجسم مى‏کند . اين واژه در موارد ديگر آرمانى‏تر به نظر مى‏رسد، به اين معنا که وضعيتى تکاملى را به تصوير مى‏کشد که نظير آن قبلا هرگز نبوده است ("آسمانى جديد و زمين جديد") ; مسيحا فقط روزهاى گذشته را احيا نمى‏کند بلکه "عصر جديد"ى را به همراه مى‏آورد .

ادامه دارد...